Oeps, mijn tas vergeten!

Dat was maar goed ook, want als ik mijn tas niet had vergeten dan had ik mijn boekdebuut Windkracht 6 waarschijnlijk niet geschreven. Oké, oké, laat ik bij het ‘begin’ beginnen.

Mijn tas was een lederen bag, zoals dat wordt genoemd, met grove ritsen. Vanwege zijn stoere en zakelijke uiterlijk gebruikte ik hem zowel privé als op het werk. Op een avond vergat ik hem, al had ik dat eerst niet door. Het overkwam me in De Loods, toen ik na afloop van een workshop stemontwikkeling onder de indruk huiswaarts ging. In de auto oefende ik nogmaals luid en met lange, stevige uithalen: ‘Aaaa … Oooo … Iiiiiii …’ Gelukkig kon niemand me horen. Eenmaal thuisgekomen dook ik achter een computer. Ik wilde meer weten over de relatie tussen adem en stem. Al surfend op het internet zag ik dat er een e-mail binnenkwam. Nieuwsgierig klikte ik hem open:

Dag Agnes,
Waarschijnlijk ken je me niet, maar ik was daarnet in De Loods en zag dat er een tas was blijven staan. Ik nam hem mee en ben zo vrij geweest contactgegevens erin op te zoeken. Meid, je zal je wel afvragen: waar is mijn tas?! Er zitten belangrijke spullen in. Neem contact met me op!

Lieve groet,
Marlies

Ik antwoordde meteen:


Hoi Marlies,
Ik ken je niet persoonlijk, maar heb je weleens bij yoga gezien, denk ik. Oeps, mijn tas vergeten! Dat gebeurt wel vaker sinds mijn hersenvliesontsteking. Slecht kunnen onthouden; ik maak me er niet meer druk om, want dan heb ik geen leven en dat doe ik mezelf niet meer aan. Ik miste mijn tas nog niet. Morgenochtend zou dat wel het geval zijn. Ik ben blij dat ik nu weet dat jij hem hebt, want ik raak nog lichtelijk in paniek als ik mijn mobiele telefoon, zakagenda en adresboek kwijt ben. Dat zijn voor mij onmisbare hulpmiddelen voor het opslaan van gegevens. Ik bel je voordat ik langskom. Alvast bedankt, eerlijke vinder!

Warme groet,
Agnes 

Toen ik mijn tas ophaalde aan de donkerblauwe voordeur van Marlies, raakten we aan de praat. Marlies was geïnteresseerd in ‘verhalen achter de mens’ en ik vertel ze graag. We maakten een afspraak om een bakkie te doen bij haar. Alledaagse zaken kwamen aan bod, maar ook ingrijpende levensgebeurtenissen zoals mijn hersenvliesontsteking ten gevolge van een ruggenprik, de periode daarna én de prachtige dingen die het me opleverde. We kletsten honderduit en al snel werd het laat. In Brabant zeggen we: ‘Gezelligheid kent geen tijd,’ maar dat gold niet voor mijn hoofd. Dus maakte ik om 23.00 uur aanstalten om naar huis te gaan. Ik was al één uur ‘overtijd’.
Toen we weer bij de donkerblauwe voordeur stonden, zei Marlies: ‘Agnes, wat heb je prachtige verhalen en wat kan je ze boeiend en duidelijk vertellen. Ik heb respect voor je vanwege de manier waarop je met jouw restverschijnselen omgaat. Als je teksten geredigeerd wilt hebben, dan wil ik daar wel naar kijken.’ Met een frons in mijn voorhoofd keek ik haar aan. Teksten? Redigeren? Huh? Ik ben toch geen schrijfster?
Met een glimlach negeerde Marlies mijn verbaasde gezichtsuitdrukking toen ik dan toch echt opstapte. ‘Heb je je tas bij je?’ vroeg ze. Ik keek naar mijn linkerhand. ‘Ja, dit keer vergeet ik hem niet!’
Terwijl ik naar huis reed, dacht ik: Heb ík iets te vertellen? Is dát waarom Marlies me aanmoedigt? Redigeren, nooit van gehoord. Mij nog onbewust van het feit dat mijn vergeten tas tot het schrijven van een boek ging leiden, streek ik neer in bed en sliep heerlijk.

Bedankt Marlies,
Ik
genoot van het schrijven van Windkracht 6. Mijn boekdebuut verscheen op 7 december 2015.

Ga voor info over Windkracht 6 naar de site van Windkracht 6.
En wist je dat Windkracht 6 ook te vinden is op Facebook en Twitter?

Oeps, mijn tas vergeten!

Share