Mijn verhaal achter een foto

Mijn verhaal achter een fotoZie je dat meisje in die hagelwitte jurk met pofmouwen en witte lakschoenen? Dat ben ik. Lachend en enthousiast verliet ik de trouwauto, alsof ik zelf in het huwelijksbootje stapte. En zie je die kanjer naast me, daar, met die donkerbruine ogen en knappe toet? Als een bruidegom begeleidde hij me, in jacquet en lakschoenen, naar de hoofdingang van de kerk.
Een zwart-witfoto van een bruidsmeisje en een bruidsjonker uit 1967. Ik kwam hem tegen toen ik door mijn fotoalbums bladerde. Een boel mooie foto’s heb ik, en prachtige herinneringen. Maar waar verbaasde ik me over toen ik in mijn albums dook? Dat ik hier en daar een jurk droeg! Nu kun je je afvragen of dát zo bijzonder is. Voor jou misschien niet, maar voor mij wel. Ik was namelijk geen meisje-meisje, maar een jongensachtig meisje dat het liefst hele dagen voetbalde. Geregeld kwam ik thuis met zweetdruppels op mijn voorhoofd, groene knieën van het grasveld, schaafwonden door slidings en blauwe plekken als gevolg van mijn onvermoeide winnaarsmentaliteit. Mijn spijkerbroek was mijn tweede huid. Ik hield ervan! Broeken waren ravot-bestendig, mochten vies worden,
en … je kon gaan zitten zoals je wilde. Met een jurk lag dat net even anders.
Meisje-meisjes speelden in mijn kindertijd met poppen, bleven keurig schoon, en zaten vooral ook netjes met hun knietjes tegen of over elkaar. Díe vrouwelijke elegantie zit niet in mijn natuur. Op de lagere school hulde mijn moeder me soms echter in een jurk of rok als ze de kans kreeg. Ik zag de onhandige kledingstukken terug op van die typische schoolfoto’s die genomen waren op een bankje voor een beschilderde achtergrond. Ook mijn Eerste Heilige Communie deed ik in een jurk. Mijn feestjurk was kort, lieflijk. Hij was van wit katoen en had geborduurde bloemetjes op borsthoogte.
Keigaaf vond ik het om drie keer bruidsmeisje te zijn. Ondanks die jurk. Drie jurken om precies te zijn. Een knielang geval op een vijftigjarige bruiloft en een ‘sexy’ mini-jurk tijdens carnaval kwam ik ook tegen in mijn albums. Op mijn bruiloft droeg ik tot ieders verbazing geen broek. Mijn tot de grond reikende trouwjurk was er een in Griekse stijl. Hij had een strakke band rond het middel en onder en boven zwierde de fijne stof losjes rond mijn lichaam. Ben ik dan toch met de bruidsjonker op deze foto getrouwd? Nee hoor, die galante jongen is mijn neef.
Dat was hem wel zo’n beetje: mijn op twee handen te tellen jurkencollectie. Of ik nog weleens een soep-, moderne-, sexy-, avond- of feestjurk draag? Nee, eigenlijk niet. Al stonden jurken me goed, eerlijk is eerlijk. Alleen voor een speciale gelegenheid zou ik misschien, heel misschien, ooit nog eens een ‘kleed’ kunnen aantrekken. Die speciale gelegenheid heeft zich nog niet voorgedaan, maar ik zeg nooit nooit.
Mijn verhaal achter een foto

Share