Mevrouw, u bent dik!

Wie mij kent, weet dat ik niet van winkelen houd. Beetje vreemd misschien, voor een vrouw, maar het is zo. Vaak spaar ik mijn boodschappen voor in de stad op, om ze vervolgens in één teug af te werken. Zo snel mogelijk. Tja, ik maak mijn wandelingen liever in de natuur.
Alle boodschappen had ik op een briefje genoteerd en op een donderdagmiddag nam ik vrij van mijn werk. Op een houten bank in de stad at ik een mueslibol van de Appie Heijn en dronk ik een halve liter Optimel in mijn favoriete smaak. Met mijn snoet in de zon checkte ik de mail op mijn mobiele telefoon. Toen ik daarna door de berichten op Facebook scrolde, hoorde ik twee vrouwen van rond de veertig naast me op de bank praten. Ik spitste mijn oren terwijl ik over het randje van mijn leesbril naar de voorbijgangers keek die door mijn ‘naasten’ bekritiseerd werden. Ongegeneerd wisten mijn buurvrouwen over Jan en alleman wat te vertellen. Weliswaar stilletjes tegen elkaar, maar niet zacht genoeg. Ik kon alles volgen! Tot de slachtoffers te dichtbij kwamen, want dan vielen de roddelaarsters stil.
‘Zie daar dat jonge meisje. Het is toch zonde. Die is veel te zwaar. Wat een dikke kont en billen! Dan doet ze ook nog een legging aan. En kijk eens wat een X-benen ze heeft. Je snapt niet dat iemand het zover laat komen.’
‘Ze heeft wel een mooi gezicht. Dat zie je vaak bij mensen die te dik zijn,’ vulde haar buurvrouw aan.
Het volgende slachtoffer liep voorbij.
‘Zie daar dat meisje met kroeshaar. Hoeveel kinderen heeft die bij zich? Zouden die allemaal van haar zijn?’
‘Snel lopen doet ze niet. Ze is niet vooruit te branden vandaag,’ vulde haar buurvrouw aan.
Ik moest stiekem lachen om de reacties van mijn bankgenoten. Toen ik mijn lunch op had, gooide ik het afval in de oranje vuilnisbak naast me. Ik verliet de bank met daarop de dames in gitzwarte kleding en neplederen jassen. Ik kon het niet laten om ze kritisch te bekijken. Daar zaten ze: twee types met te vaak geblondeerde haren, een te dikke laag foundation en te veel ‘bling bling’. Ik zag ze hun derde sigaret uittrappen met hun goedkope, vormloze lakschoenen. Ze rookten wat af, maar hun opa’s zijn er vast oud mee geworden.
Wat vind ik dat toch leuk: mensen kijken. En soms … naar mensen luisteren. Glimlachend liep ik het winkelcentrum in.

Mevrouw, u bent dik!

 

Share