Luisteraars doen het beter

Luisteraars doen het beterDeze persoonlijke blog (met foto’s én geluid) gaat over een vakantie. En met name over de perikelen ervan. Geloof me, die kunnen vermoeiend zijn! De titel, of die over communicatie gaat? Het zou zomaar kunnen. We hebben er dagelijks mee te maken en iedereen weet hoe belangrijk het is.

Toch?

Enfin. In de zomer van 2014 waren mijn man en ik twee weken op de Azoren, die prachtige Portugese eilanden in de Atlantische Oceaan. Een oase van rust en ongerepte natuur. Toch hadden we last van vakantieperikelen.

De eerste week
Luisteraars doen het beterOp een zwoele woensdagmiddag reden mijn man en ik in een huurauto over het vulkaaneiland Pico naar ons vakantieadres. De hagelwitte vakantiehuizen op Quinta da Ribeira da Urze lagen er schitterend bij. De blauwe luiken zorgden voor een mediterrane uitstraling en het uitzicht op de Atlantische Oceaan met daarin het eiland Sao Jorge was schitterend. Een doorsnee vrouw van midden zestig knikte vriendelijk toen wij het grindpad opreden. ‘Bom dia,’ zei ze met een glimlach rond haar mond toen we uitstapten. ‘Meu nomé é Maria.’ We knikten vriendelijk terug en gaven haar een hand. ‘My name is Agnes,’ zei ik toen ik het voortouw nam. Met opgetrokken wenkbrauwen keek Maria me aan en schakelde van Portugees over naar Frans. ‘Parlez-vous Français?’ vroeg ze. ‘Un petit peu,’ antwoordde ik terwijl ik op ooghoogte een klein spleetje tussen mijn wijsvinger en duim toonde. ‘Do you speak English?’ vroeg ik hoopvol. ‘A little bit,’ vertelde haar handbeweging ons.
In gebrekkig Engels probeerde ze de conversatie voort te zetten, maar de Franse taal bleef het gesprek domineren. Mijn man en ik pasten ons aan, zo goed en kwaad als we konden. Na de kennismaking gaf Maria ons een enthousiaste rondleiding door ons vakantieverblijf. In de typisch Portugese keuken bood ze de eerste én de luxere levensbehoeften aan: brood, boter, jam, koffie, rode wijn, water en wc-papier. Tot slot liet ze ons de mountainbikes zien en legde uit hoe de wasmachine werkte.
Luisteraars doen het beterCommuniceren met Maria was, ondanks de taalbarrière, niet lastig. We toonden belangstelling voor elkaar, maakten oogcontact, gebruikten handen en voeten, speelden met de toonhoogte van onze stem, namen de tijd en lieten elkaar uitpraten. Voordat Maria naar het eiland Faial vertrok, waar ze woonde, liet ze haar telefoonnummer achter. ‘Vous pouvez m’appeler!’ riep ze toen ze al zwaaiend in haar auto stapte.
Die week kwam ze nog een paar keer langs om te kijken of onze vakantie naar wens verliep. Voordat we de quinta van Maria verlieten, bracht ze zelfs nog een fles Angelica Vino Licoroso. ‘Because you are so open.’ Ze lachte vriendelijk. Ik knikte, zei ‘merci’ en nam het cadeau dankbaar in ontvangst.
Een fantastische week hadden we op dit prachteiland. We mountainbiketen door nationale parken, beklommen de berg Pico, spotten walvissen en dolfijnen vanuit een ribb en zwommen met locals op afgelegen stranden. De jeugd beklom er rotsen op blote voeten. Mobiele telefoons hadden bij hen nog niet de overhand en dat was ouderwets zalig om te zien. Onze vakantie op de Azoren kon niet meer stuk, dachten we …

De tweede week
Luisteraars doen het beterOnze auto leverden we in bij de haven en we voeren in de stromende regen met een veerboot naar Faial. We huurden weer een auto, om ook dit eiland te verkennen. Door de adembenemende natuur vol blauwe en groene kleuren reden we vergezeld van een flauw zonnetje naar ons appartementenhotel. De witte huizen achter de rode poort lagen er van buitenaf gezien schitterend bij. Precies zoals op de foto’s op de boekingssite.
Er was echter geen Maria. Sterker nog, er was helemaal geen gastvrouw of -heer die de zoekende gasten verwelkomde. Niemand wist ‘waar te melden bij aankomst’, want er was hierover niet gecommuniceerd. Ik belde de eigenaar op en hij gaf telefonisch door wie in welk appartement kon verblijven, dat de sleutels in de deuren zaten en de gifts op de keukentafel lagen. Daar konden we het mee doen. Drie zakjes oploskoffie en evenveel theezakjes waren ons welkomstcadeau. Daarnaast kregen we nog enkele ‘leuke’ verassingen: een plas water op de keukenvloer, omdat de koelkast met vriesvakje was uitgezet én schuifdeuren die met tape aan de muur in de badkamer hingen.
Luisteraars doen het beterDe eerste nacht sliepen we redelijk. Wel zwol de binnenkant van mijn neus op door de bedompte geur in het appartement, maar met een ritje op de mountainbike zou ik mijn dichte, fluitende neus wel open krijgen. Nietsvermoedend liepen we naar de gehuurde fietsen. Wat bleek? Ze waren totaal verroest! Wij besloten ons leven er niet op te wagen. Dan maar een wasje draaien. De wasmachine draaide nog wel, maar een groot gat omringd door een roestrand, in de voorplaat onder de deur, voorspelde het naderende einde van het apparaat.
De tweede nacht kreeg ik door het vocht in huis helaas veel last van mijn astma, en ondanks medicijngebruik nam mijn benauwdheid toe. We sliepen met de ramen open. De televisie kregen we niet aan de praat en wifi-bereik hadden we nauwelijks, terwijl de boekingssite ‘bereik in alle ruimtes’ beloofde. De problemen stapelden zich op, ook bij andere gasten. Een jong Duits gezin had een leger mieren binnen en een Amerikaans stel had nauwelijks warm water.
Een lieve huishoudelijke hulp verscheen zowaar vanzelf ten tonele. Ze belde de eigenaar om alle klachten door te geven, maar die vond het niet nodig om langs te komen. En dat terwijl hij op twintig minuten afstand van zijn complex woonde. Ongelooflijk! De hulp voelde zich zichtbaar in de steek gelaten en wij ook.
Luisteraars doen het beterGedurende de derde nacht was een zenuwslopend geluid de druppel die mijn emmer deed overlopen. Het geratel klonk niet bepaald als muziek in de oren. Van 01.00 ‘s nachts tot 07.00 uur ‘s morgens was de vin van de airco van de benedenburen duidelijk hoorbaar. Hij raakte zijn geroeste kast die op instorten stond en het gevaarte bevond zich onder ons raam. Zelfs met alle ramen dicht kon ik de slaap niet vatten en ik bracht de nacht zittend in de keuken door. ‘s Morgens was ik kapot, total loss. Mijn limiet was BEREIKT.
Al vroeg kwam wederom de hulp. Ze belde de eigenaar en – je zult het niet geloven! – hij kwam. Ondanks dat hij zeer goed Engels sprak, had hij niet bepaald een luisterend oor. Wel kwam hij meteen met een ‘van zijn kant bekeken oplossing’. Hij bood ons een ander appartement aan, op dezelfde locatie. Omdat zijn gehele complex aan achterstallig onderhoud onderhevig was, hebben we dat aanbod afgeslagen. Ik was er niet gerust op. Ergens blijven waar je niet wilt zijn, dat vond ik geen goed idee. We betaalden voor de drie nachten dat we geweest waren. En toen?
Luisteraars doen het beterMaria! Ik belde Maria. In het Frans vertelde ze dat ze eerst naar de kerk moest, maar me daarna zou terugbellen. Na een half uurtje ging mijn mobiel. Maria had een keurig nette room voor ons geregeld. Bij een kennis van haar waren we welkom. We verhuisden diezelfde middag nog en hadden een fantastische week op het wonderschone eiland Faial. We genoten van de Seaweek en de muurschilderingen op de havenmuren in Horta, aanschouwden de kleuren van de vulkaanas bij Capelinhos en zwommen in een zee vol prachtige vissen.

Communicatie begint met luisteren, zo bleek maar weer eens. Als je ‘open’ staat voor een ander dan blijkt zelfs een taalbarrière geen probleem. Deze Portugese vrouw hielp ons uit de brand omdat ze luisterde, begreep en contact maakte. Bedankt, Maria!

Vind je het leuk om foto’s van de Azoren te bekijken?
Dat kan op Pinterest.

Share