Innerlijke vrede

Ik heb al even niet geblogd, ik had het razend druk. Druk met leuke dingen: het inrichten van mijn verbouwde huis en de lezingen die ik geef over mijn boek Windkracht 6. Druk met minder leuke dingen: regels, bureaucratie en een hoge werkdruk in de farmaceutische zorg. Het ene gaf me energie, het andere vrat energie. Het vrat zelfs zoveel energie dat ik de laatste maanden van 2016 boos en ontevreden was.

Tot ik de eerste week van 2017 in Italië belandde. Mijn man en ik gingen spontaan een week op vakantie in Bee, een lieflijk dorpje in de heuvels van Lago Maggiore. Geen televisie, beperkt internet en Lago Maggiore als levend schilderij. Ja, echt waar! We zagen ’s avonds de zon onder de horizon verdwijnen aan het meer. ’s Morgens ontwaakten we met een mystieke nevel die zich uitstrekte over het water tot de zon hem verdreef. Prachtig!

Het voelde goed om dagelijks te wandelen in de winterzon. Het voelde goed om de geuren van het heuvellandschap op te snuiven. Het voelde goed bij de kachel in het huis waar wij meer dan welkom waren. Het voelde goed in gezelschap van de mensen die wij in Italië voor het eerst ontmoetten. Ik werd er rustig van. En tevreden.

Vlak bij Bee ligt Albagnano, een plaats waar zich een healing- en meditatiecentrum bevindt. Zodra je het terrein oploopt wordt je omringd door stenen boeddha’s, gebedsvlaggetjes en vriendelijke lieden from all over the world. In de ronde tempel Heaven on Earth, die is opgebouwd uit grote licht- en donkergrijze stenen, heb ik een paar yogalessen gevolgd. ’s Morgens van acht tot negen. In de tempel – met zijn gekleurde muurschilderingen en 108 mandala’s op het plafond –  was het een indiaans-achtige yogalerares die me de laatste restjes van mijn boosheid deed uitblazen.

Mijn man en ik wandelden dagelijks. Tijdens één van onze ochtendwandelingen over het terrein van het centrum kwamen we een Tibetaanse monnik tegen: Lama Gangchen. Gekleed in oranje pij liep hij met een in zwart geklede vrouw onze kant op. De winterzon weerkaatste op zijn blote hoofd. De grijze haren van de vrouw waren dof. De lama lachte. De vrouw keek naar de grond, haar schouders ook.
Lama Gangchen richtte zijn blik op ons. Nog voordat ik mijn handen voor het hart kon vouwen stak hij zijn rechterhand naar me uit. Ik pakte zijn hand, schudde hem, waarna hij mijn man en mij een prachtig nieuw jaar wenste. Zijn open blik en gulle lach van dat moment staat me altijd nog helder voor de geest. Een golf van menselijkheid trok over me heen. Zijn blik deed me opnieuw beseffen dat innerlijke vrede in jezelf zit.

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *