Innerlijke rechter

7 SEPTEMBER 2014

Vanmiddag was ik bij Centre Céramique in een zonnig Maastricht, om tijdens Schrijf, Schrijver, Schrijfst een workshop te volgen. Creatief Schrijven, erg leuk! Ik geniet bovendien altijd van nieuwe mensen ontmoeten, inspiratie opdoen en mijn creativiteit de vrije loop laten; daar krijg ik energie van. Tot zover dus geen vuiltje aan de lucht.

We kregen als deelnemers opdrachten en dit was er één van:
Geen woorden maar daden.

We oefenden zintuiglijk schrijven. Waarom dat belangrijk is? Het werd ons uitgelegd. ‘Schrijven is kijken. Een verhaal heeft een setting of achtergrond nodig. Oefen je erin deze te beschrijven. Jouw lezer wil datgene wat hij leest beleven en doet dat via zintuiglijke waarnemingen, dus kijk om je heen. Luister, ruik, proef. Word steeds specifieker! Zoom als het ware in. Wat is de textuur van het tafelkleed? Wat groeit er tussen de struiken? Wat zijn de patronen op de kiezels? Als je om je heen kijkt, zie je geen woorden. Alleen in Hollywood prijken er grote letters in het landschap die beschrijven waar je bent, dus zeg het met beelden! Duidelijk? Oké, picture this: Je bent ridder en hebt net je harnas aangetrokken. Je zet je helm op en wat blijkt? Die is nogal gekrompen in de was. En net nu je naar een toernooi moet. Geen tijd meer om een andere helm op te zetten, als je die sowieso al van je hoofd af kunt krijgen straks. Dus niets aan te doen. Daar sta je dan, vlak voor het duel begint. Je hoort niets, de helm drukt je oren dicht. Je kunt wel wat zien. Beschrijf wat je ziet in maximaal anderhalf A4’tje. Je krijgt er zeven minuten voor. De tijd gaat nu in …’

De schrijfopdracht werd voorgelezen en ik had niet alles onthouden wat erin verwerkt moest worden. Enkele woorden waren me bijgebleven:

  • ridder met een gekrompen helm
  • niets horen
  • nu naar een toernooi
  • zintuiglijke waarnemingen

Dit was wat mijn creatieve pen onder tijdsdruk op papier zette:

Oef, mijn helm drukt als een band rond mijn hoofd. Hij is te klein geworden. Dat is lastig. Ik raak er geïrriteerd door. Mijn hart gaat sneller kloppen, want ik maak me zorgen in mijn hoofd. Ik hoor de tegenstander niet. Ik zie de tegenstander niet uit beide ooghoeken. Ga ik hem onder deze omstandigheden kunnen verslaan? 
Ik verman me, laat de spierspanning in mijn lichaam los, haal drie keer diep adem en stop met het mezelf moeilijk te maken. Dan klinkt trompetgeschal. Het toernooi begint. Ik vertrouw op mezelf en ga in de aanval. Mijn lans richt ik op zijn bovenlijf, eigenlijk zoals ik altijd doe. Uit routine. Ik kijk door een spleetje naar zijn gezicht. Ik manipuleer met mijn ogen, eigenlijk zoals ik altijd doe. Sterker dan hem ben ik, fysiek én mentaal. Binnen een mum van tijd heb ik hem verslagen.

Ik herschreef niets, want dat mocht niet.

Wat me deze middag opviel, is dat teksten die ik onder tijdsdruk schrijf recht uit mijn hart komen. Ik was één met het papier. Ik had geen tijd om mooie zinnen te maken. En dat was goed. Alleen … die innerlijke rechter van mij is bij het herschrijven altijd zó streng. Die wil altijd mooie zinnen maken, terwijl ik zelf graag eenvoudige teksten lees. Omdat ze lekker ‘lopen’. Hoe zet ik mijn innerlijke rechter in godsnaam aan de kant? Of, hoe laat ik hem wat milder zijn? Ik wil eenvoudig schrijven, al is dat nog niet zo eenvoudig.

Schrijf, Schrijver, Schrijfst

Share