Een voorwerp met een bijzondere betekenis

Een voorwerp met een bijzondere betekenisHeb je het al eens geprobeerd? Door je huis lopen en stilstaan bij de betekenis van bepaalde voorwerpen. Boeiend hoor! Zelfs het goedkoopste, lelijkste, onder in de kast belandde, kleinste snuisterijtje kan van grote waarde zijn voor jou. Misschien doet het je denken aan je jeugd, herinnert het aan een dierbaar iemand of houdt het verband met een bepaalde gebeurtenis. Van alles is mogelijk. Misschien heb je het voorwerp met een bijzondere betekenis al weggegooid, maar ben je het verhaal erachter niet vergeten. Dat is bij mij het geval.
Mijn zilveren ketting met blauw geëmailleerde hanger was lelijk geworden door het dragen. Jammer, hij had zijn beste tijd gehad. De ketting was glansloos en grijs geworden. Hij was niet meer blinkend op te wrijven. ‘Weg ermee,’ had ik gedacht. Aan spullen hecht ik niet veel waarde, aan de betekenis ervan wel. Mijn sieraad droeg de herinnering aan een gebeurtenis, een afscheid, in zich. Jaarlijks vond bij ons in het dorp ‘t Moederkusbal plaats; een supergezellig carnavalsbal zonder mannen, de kerels van de Raad van Elf uitgezonderd. Zij hadden toegang tot het feestgedruis.
Met een groep van tien vrouwen verzonnen we elk jaar een outfit bij het carnavalsthema. Steevast kwamen we van tevoren enkele avonden samen om te brainstormen, klessebessen, outfits in elkaar te fröbelen, te lachen en een glaasje te drinken. Het grote genieten begon dus al ruimschoots vóór het jaarlijks evenement.
Op de avond van ‘t Moederkusbal zelf verzamelden we bij mij thuis, dronken koffie, thee en verorberde heerlijk geurende appelbollen, vers door mij gebakken. Nadat een goede bodem was gelegd, gingen we op weg. We dansten en hosten zoals we dat in Brabant kunnen, nuttigden de nodige alcohol (zoals we dat in Brabant kunnen) en deden als laatsten het licht in het café uit (zoals we dat in Brabant kunnen). Jeetje, wat was het altijd gezellig!
Na mijn hersenvliesontsteking gingen de deuren van het carnaval dicht voor mij. Wat een prikkels: te veel licht, te veel mensen, te veel stemmen, te luide en te snelle muziek. Net als bij vele feestelijke aangelegenheden. Helaas … Het geld dat nog in onze gezamenlijke pot zat en waar ik beheerster van was, verdeelde ik onder mijn carnavalsvriendinnen. Met elk van hen haalde ik de leukste herinneringen aan voorbije carnavalsfeesten op. We beleefden de sfeer en de hoogtepunten opnieuw. Dat was lachen!
De meeste van mijn vriendinnen dachten dat ik de komende jaren wel weer van de partij zou gaan zijn. Ja, overgevoeligheid voor prikkels zie je nu eenmaal niet aan de buitenkant en is daardoor niet makkelijk te begrijpen. Er was slechts één carnavalsvriendin die zei: ‘Ik wil mijn deel van de pot niet terug. Koop maar iets leuks voor jezelf. Het is al erg genoeg!’
Van dat geld kocht ik mijn sieraad. Ik liep er spontaan tegenaan. Een echt Agnes-sieraad: eenvoudig, puur, hij voelde instinctief goed aan en was redelijk uniek. Natuurlijk was de hanger blauw, mijn kleur. Het sieraad was niet duur, maar had voor mij een bijzondere betekenis. Hij stond symbool voor het afscheid van een periode. Afscheid van feestvieren zoals het me met de paplepel was ingegoten. Afscheid van een deel van mijn vertrouwde sociale leven.
Wat hield ik van feesten. Eigenlijk nog steeds, maar nu moet het anders: korter, stiller, passief vanaf de zijlijn en wanneer mijn energie het toe laat. Ik raak er langzaam aan gewend. Mijn voorwerp met een bijzondere betekenis heb ik niet meer. Mijn sieraad kon én hoefde niet meer gedragen te worden. Het is goed zo. Wel vond ik een foto waarop ik de ketting met hanger draag. Die foto wil ik met je delen, omdat hij ook een bijzondere betekenis heeft.

Share